İnsanlar hep bir acil çıkış kapısı aramaz mı zor zamanlarında? Hep istemezler mi bir an için her şeyi unutmak ve gündelik dertlerden uzaklaşmak? Kimisi için evi olmuştur bu acil çıkış kapısı, kimisi için sevdikleri. Kimisi de kendini boğazını yırtarcasına bağırırken bulur stadyumlarda. O an tek dert sahada olan bitendir. Sadece tek kişilik bilet vardır ve arkanda her şeyi bırakıp geçersin turnikelerden. Sahadakilerle,tribündekilerle sevinir, onlarla üzülürsün. Oradaki her anı paylaşırsın binlerce kişiyle, hissederek haykırırsın içinden geçenleri, sevgini, üzüntünü... Futboldur bu tutkunun adı, hiçbir zaman değişmemiş ve değişmeyecek olan.
Anılar biriktirir insanlar stadyumlarda ve ekran başında, nesilden nesile aktarılan ve hiç kaybolmayacak anılar. Çocuklar büyür bu anılarla böylelerine sahip olmak isteyerek içlerindeki tutku filizlenirken. Neredeyse yoktur çocukken ayağına top değmemiş, top ayağındayken kendisini Metin, Tanju, Aykut, Rıdvan, Ali, Feyyaz yerine koymamış, gol attıktan sonra nerede, nasıl, kime attığını düşünmeksizin çılgınca sevinmemiş olan. Çocuk büyür, tutku büyür, ortam değişir, dünya değişir fakat ne zaman konu futbolsa kişi aynı çocuktur.
Fatih Bey basarilariniz devamini dilerim. Gelecek postlari iple cekiyorum.
YanıtlaSil